تبلیغات
شعر و شاید هم دلنوشته... - مطالب رضا کاویانی
و حالا سپید مثل دیوار تنهایم...
زیر خورشید سرد
کنار کوه های ساکت شهر
بقل میکنم زانو هایم را
با زبانی از همیشه تازه تر
و غم باز مکملم میشود
دفتر خاطراتم دم از تیغ میزند
دم از دود های گذرا از فیلتر...
فکر میکنم
قلبم چرا لحظاتی سکوت بیمارستان را شکست؟!
قرار بود تا حالا مدفنم خاک باشد
و بعد
بغضم میشکند در بالکن قله
گاهی سقوط حرف های تازه تری برای آرامش دارد
و گاهی تیغ های کند فریاد بجای مرگ
و کما درست اینجاست
بین من و مرگ
دوستم میگفت
فراموشی میتواند اشک باشد
صورتت را خدشه می اندازد
دستانت را پیر میکند
و تو عدالت را زیر سوال میبری باز
با بخشش
               با باریدن از قله...



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 4 آذر 1394 توسط رضا کاویانی
حرکت کرد                                                 
پدرم کوتاه تر می شد
در بی نهایت                       
خط های موازی پیمان بسته بودند            
به ساعتم نگاه می کنم
دو خط ازدواجشان را جشن می گیرند
پدرم اما کوتاه تر می شد
آه می کشم
به نیشابور بی من سلام می کنم
نیشابور کوچکتر می شود
من اما اسیر تنها صندلی کوپه ام...



نوشته شده در تاریخ یکشنبه 17 آبان 1394 توسط رضا کاویانی
اینجا شهر موعود نیست                              
صبح ها سلامم را نمیشنود مادرم
پنجره این را خوب میداند
و اتاقی که چاشنی بی نظمیش بودم...                 
پدرم میگفت پشیمانی؛پاییز است
استخوان ها و دندان هات را زرد میکند
حالا شکسته ام 
و سیاهی 
نقطه های بیشتری از مرا فراگرفته                                                                                                                                             
باد میبرد مرا به اینجا...
و سرزمین موعود نیست
جایی که پدرم را شبش نمیبوسم
و مادرم که شاید قیمه درست نمیکند...
دلتنگی شاهرود را فراگرفته
کسی نمیداند لبخند بزرگترین دروغم است                   
اینجا سرزمین موعود نیست و نمیدانم
موهایم را چرا شانه میزنم
و چند دقیقه آینه تحملم میکند
چرا باران اینجا زیبا تر میبارد...
شاهرود را غم گرفته
و نقطه هایی تاریکی وجودم را میگیرد...



نوشته شده در تاریخ دوشنبه 11 آبان 1394 توسط رضا کاویانی
اینگونه یبنویسم 
چقدر دلم برای شعر گفتن تنگ شده ... 
گفتنی ها تمام شده و انگاه جوهر ذغال سنگم هم...
 حسادت میکنم به دوستانم ک میتوانند، اما من از چه بنویسم
 من نمیتوانم دیگر در شعر دروغ بگویم 
شرمنده از کسانی که میخوانند... شرمنده...



نوشته شده در تاریخ سه شنبه 21 مهر 1394 توسط رضا کاویانی
از حسرت دیدار تو آتش به دنیا میزنم
با کشتی عشقت شبی دل را به دریا میزنم
من در خیالم روز و شب باقایقی همراه تو
از رود گنگ خاطره راهی به دریا میزنم
روزی نیابد عمر من بانو که از پیشم روی
با چشم های بسته ام راهی به رویا میزنم
در چشم من جاری شدی مستِ خودازاری شدم 
گاهی برای بودنت یک پل به دنیا میزنم
دل پای چشمان شما زانو زده چون کودکی
با لحظه ای خندیدنت لبخند زیبا میزنم
تو وارث گرمای دستان زمستان منی
با بودنت بانوی من گرما به سرما میزنم
با یک غزل خواندم تورا اما تو شعرمطلقی
در استعاره خوب من عکس تورا جا میزنم



نوشته شده در تاریخ شنبه 7 شهریور 1394 توسط رضا کاویانی
(تعداد کل صفحات:6)      1   2   3   4   5   6