تبلیغات
شعر و شاید هم دلنوشته... - مطالب آبان 1394
و حالا سپید مثل دیوار تنهایم...
حرکت کرد                                                 
پدرم کوتاه تر می شد
در بی نهایت                       
خط های موازی پیمان بسته بودند            
به ساعتم نگاه می کنم
دو خط ازدواجشان را جشن می گیرند
پدرم اما کوتاه تر می شد
آه می کشم
به نیشابور بی من سلام می کنم
نیشابور کوچکتر می شود
من اما اسیر تنها صندلی کوپه ام...



نوشته شده در تاریخ یکشنبه 17 آبان 1394 توسط رضا کاویانی
اینجا شهر موعود نیست                              
صبح ها سلامم را نمیشنود مادرم
پنجره این را خوب میداند
و اتاقی که چاشنی بی نظمیش بودم...                 
پدرم میگفت پشیمانی؛پاییز است
استخوان ها و دندان هات را زرد میکند
حالا شکسته ام 
و سیاهی 
نقطه های بیشتری از مرا فراگرفته                                                                                                                                             
باد میبرد مرا به اینجا...
و سرزمین موعود نیست
جایی که پدرم را شبش نمیبوسم
و مادرم که شاید قیمه درست نمیکند...
دلتنگی شاهرود را فراگرفته
کسی نمیداند لبخند بزرگترین دروغم است                   
اینجا سرزمین موعود نیست و نمیدانم
موهایم را چرا شانه میزنم
و چند دقیقه آینه تحملم میکند
چرا باران اینجا زیبا تر میبارد...
شاهرود را غم گرفته
و نقطه هایی تاریکی وجودم را میگیرد...



نوشته شده در تاریخ دوشنبه 11 آبان 1394 توسط رضا کاویانی