و حالا سپید مثل دیوار تنهایم...
اینگونه یبنویسم 
چقدر دلم برای شعر گفتن تنگ شده ... 
گفتنی ها تمام شده و انگاه جوهر ذغال سنگم هم...
 حسادت میکنم به دوستانم ک میتوانند، اما من از چه بنویسم
 من نمیتوانم دیگر در شعر دروغ بگویم 
شرمنده از کسانی که میخوانند... شرمنده...



نوشته شده در تاریخ سه شنبه 21 مهر 1394 توسط رضا کاویانی
    
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو | Buy Website Traffic