تبلیغات
شعر و شاید هم دلنوشته... - بنا ب دلیلی عنوان ندارد
و حالا سپید مثل دیوار تنهایم...
حرکت کرد                                                 
پدرم کوتاه تر می شد
در بی نهایت                       
خط های موازی پیمان بسته بودند            
به ساعتم نگاه می کنم
دو خط ازدواجشان را جشن می گیرند
پدرم اما کوتاه تر می شد
آه می کشم
به نیشابور بی من سلام می کنم
نیشابور کوچکتر می شود
من اما اسیر تنها صندلی کوپه ام...



نوشته شده در تاریخ یکشنبه 17 آبان 1394 توسط رضا کاویانی