تبلیغات
شعر و شاید هم دلنوشته... - سرزمین موعود...
و حالا سپید مثل دیوار تنهایم...
اینجا شهر موعود نیست                              
صبح ها سلامم را نمیشنود مادرم
پنجره این را خوب میداند
و اتاقی که چاشنی بی نظمیش بودم...                 
پدرم میگفت پشیمانی؛پاییز است
استخوان ها و دندان هات را زرد میکند
حالا شکسته ام 
و سیاهی 
نقطه های بیشتری از مرا فراگرفته                                                                                                                                             
باد میبرد مرا به اینجا...
و سرزمین موعود نیست
جایی که پدرم را شبش نمیبوسم
و مادرم که شاید قیمه درست نمیکند...
دلتنگی شاهرود را فراگرفته
کسی نمیداند لبخند بزرگترین دروغم است                   
اینجا سرزمین موعود نیست و نمیدانم
موهایم را چرا شانه میزنم
و چند دقیقه آینه تحملم میکند
چرا باران اینجا زیبا تر میبارد...
شاهرود را غم گرفته
و نقطه هایی تاریکی وجودم را میگیرد...



نوشته شده در تاریخ دوشنبه 11 آبان 1394 توسط رضا کاویانی