تبلیغات
شعر و شاید هم دلنوشته... - گناه دارم اما گناه دارم...
و حالا سپید مثل دیوار تنهایم...

نه شعری بیقرار بوده

و نه دستی تکان داده شده

من می مانم و بی فکر ترین تصمیم

تا دیگر هیچوقت

                          خیالت را

                                             در آغوش نکشم

                                                                         به اتاق نیاورم

چند روزیست

                         با تنهاییم قدم می زنم...

 

چطور مرا  در این سطر ها جا انداختی؟

لعنتی

استخوان هایم درد می کند

و خدا هنوز

دست های نا خواسته را دوست دارد

لب های دورادور  را می بخشد

و بر گناه,

                خورده نمی گیرد

توبه می کنم

که دیگر هیچ وقت با تنهاییم چای ننوشم...




نوشته شده در تاریخ دوشنبه 11 اسفند 1393 توسط رضا کاویانی