تبلیغات
شعر و شاید هم دلنوشته...
و حالا سپید مثل دیوار تنهایم...

نه شعری بیقرار بوده

و نه دستی تکان داده شده

من می مانم و بی فکر ترین تصمیم

تا دیگر هیچوقت

                          خیالت را

                                             در آغوش نکشم

                                                                         به اتاق نیاورم

چند روزیست

                         با تنهاییم قدم می زنم...

 

چطور مرا  در این سطر ها جا انداختی؟

لعنتی

استخوان هایم درد می کند

و خدا هنوز

دست های نا خواسته را دوست دارد

لب های دورادور  را می بخشد

و بر گناه,

                خورده نمی گیرد

توبه می کنم

که دیگر هیچ وقت با تنهاییم چای ننوشم...




نوشته شده در تاریخ دوشنبه 11 اسفند 1393 توسط رضا کاویانی
خودت را به آیینه ها تحمیل نکن,
ستاره همیشه ستاره است...



نوشته شده در تاریخ یکشنبه 12 بهمن 1393 توسط رضا کاویانی
پدر
دلم برای دست خورده ترین فندک ها میسوزد
کشیدن زندگی
نفست را تنگ نکرده...؟!



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 8 بهمن 1393 توسط رضا کاویانی

چشمانم میسوزد
خمیازه میکشم
گریه میکنم

یلدا هنوز این شهر را 
پیدا نکرده




نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 8 بهمن 1393 توسط رضا کاویانی
پدر و مادرت
                 اتفاقی بودند
با پلک زدنی
             بیست و اندی گذشت
و تو اتفاقی شدی
            که در سکوت
       بغض خود را تیغ می زند...



نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 17 دی 1393 توسط رضا کاویانی
(تعداد کل صفحات:6)      1   2   3   4   5   6